24 uur van Andernach: Podiumplekken voor twee Nederlandse teams

Op 19 en 20 juli 2010 werd de elfde editie van de 24 uur van Andernach verreden. Het concept van de race is zeer eenvoudig. Op de zaterdagochtend vroeg krijgt elk team een te bouwen Tamiya TT-01E uitgereikt met plastic oliegevulde dempers met daarbij 1 set harde veren, drie setjes Sweep bandjes, één motor (Carson Cup Machine, 27 turns) en 3 LRP LiFe accu’s. De verdere elektronica moet je zelf meenemen en inbouwen. Het bouwen kan dan starten en moet klaar zijn voor een uur of half twaalf, zodat er nog even enkele proefrondjes gereden kunnen worden.

Er wordt gereden met een voorgeschreven motortandwiel (pinion 28).
De bouw liep bij alle team op schema en iedereen was op tijd klaar voor de technische keuring. Deze wordt uitgevoerd door de teams onderling en door de organisatie. Nieuw dit jaar was het markeren van de veren en schokbrekers. De bedoeling is namelijk dat je zonder af te wijken van de originele TT-01E de race start en uitrijd.
De Porsche body’s waren enkele weken voor de start aan alle team opgestuurd om te spuiten. De body’s dienen een kopie te zijn van een auto die ooit mee heeft gereden met de 24 uur op de Nürburgring.



Het was voor ons de derde keer dat we meededen als “Team White Lightning”. Het team bestond dit jaar uit de volgende rijders: Rob Janssen, Ronald Arts, Jan van Steeg, Richard Arts, Nico Hulshof, Gerd de Vries en Joep Willemsen. Verder werden we dit jaar versterkt met de hulp van Eric Mulder. Voor het eerst deed er een tweede Nederlands team mee: “RC Racing for Holland”. Bestaande uit: Alexander Roeleveld, Frans Heinsbroek, Michael Lepelaar, Michael Sommerwill, Robert Krens, Steve Hubee en Richard Oversloot.

Rob opende de race voor ons en positioneerde ons stabiel in de top 5. De winnaar van vorig jaar (Team Wilde 13) nam eigenlijk meteen de leiding. Ook “RC Racing for Holland” zat er meteen goed bij in de top 3.
Maar endurance racen kenmerkt zich door grote veranderingen in het klassement door onverwachte tegenslagen. Zo werd “Team Wilde 13” zwaar getroffen door storing in hun auto. Dit deed hun besluiten alle elektronica te vervangen en daarmee waren zij hun leidende positie kwijt.



De organisatie van ons team had dit jaar een gehele nieuwe impuls door de enorme inzet van Eric Mulder. Eric heeft 24 uur lang onafgebroken het laden en wisselen van de accu’s verzorgd. Meestal werd hij bijgestaan door Nico Hulshof, die erg goed kan sprinten. Eric hield het verbruik per rijder en per accu bij en stemde daar de laadstroom en de rijtijd op af. Tevens waren de accuwissels zo efficiënt, dat we met elke wissel seconden goed maakten op onze directe concurrenten.
In de eerste vier uur hadden we zeer onregelmatig en onvoorspelbaar last van storing en de snelheid was er ook niet helemaal. Na een uur of vier kwam de climax hiervan en boorde onze auto zich door storing in een harde rand met schade aan de wielophanging achter tot gevolg. Tijdens deze reparatie hebben we ook de ontvanger gewisseld. Binnen één ronde was duidelijk dat de storing niet verholpen was. Toen hebben we rigoureus een andere zender ingeregeld. Dit gaf meteen meer snelheid en de storingen waren over. We hadden dus vier uur lang met een kapotte zender gereden! De auto ging ineens goed, reed rechtuit en waren meteen de snelste op de baan.

Door al dat gedoe waren we wel inmiddels tot de 10de plek teruggezakt. Tijd voor een inhaalrace, dus.
“RC Racing for Holland” had een goede positie in de top 3 verovert en reed gestaag hun rondjes.
In de nacht bij het wisselen van accu in onze reserve zender gebeurde nog een ongebruikelijk iets. De programmering van de zender ging verloren en daarmee stuurde de auto ineens verkeerd om. Dit koste ons gelukkig maar een beperkt aantal rondjes.



Precies om 12 uur middernacht crashte het telsysteem. Het bleek niet bestand tegen een dagwissel tijdens een race. Dit in tegenstelling tot voorgaande jaren. De race is toen ca. een half uur stilgelegd, met alle auto in het ‘parc fermé’ om dit op te lossen. Effect was dat we de tussenstanden moesten uitrekenen op basis van de stand om middernacht en na de herstart.



Vanaf de herstart is onze inhaalrace echt begonnen en zijn we in staat gebleken om flink te  klimmen van de toen achtste plek. Inmiddels werd duidelijk dat het podiumgevecht ging tussen “Team Wilde 13”,  “RC Racing for Holland” en ons. Want “Team Wilde 13” was toch weer in staat geweest hun elektronica problemen te compenseren met zeer constant en snel doorrijden. “RC Racing for Holland” werd helaas nog geplaagd door onderstuur, waarschijnlijk veroorzaakt door WD40 die per ongeluk bij het schoonmaken op de banden was gekomen.

Bij de laatste bandenwissel, circa tweeënhalf uur voor de finish brak er een ophanging af bij het aandraaien van de wielmoer. Tijdens deze reparatie hebben we toen ook maar (preventief) onze motor gewisseld. Gelukkig was onze voorsprong op “RC Racing for Holland” inmiddels voldoende voor deze tegenslag. De nieuwe banden op droog wegdek waren geen succes. Gelukkig waren Rob en Ronald, die de race zouden uitrijden, in staat om met deze moeilijke auto toch nog goed rond te komen.

Uiteindelijk ging na vierentwintig uur “Team Wilde 13” als eerste over de finish gevolgd door ons met ca. veertig rondjes achterstand. De derde positie van “RC Racing for Holland” werd in de eindstrijd nog bedreigd door twee Duitse teams die maar op enkele ronden achter hun in strijd waren voor deelname aan de Europese 24 uurs finale. Maar uiteindelijk finishte “RC Racing for Holland” als derde met ca. 25 rondjes achterstand op ons. Een mooi resultaat voor  hun als debutanten. Het hele evenement straalde weer de familiesfeer uit die Uwe ook met de ETS serie nastreeft. Volgend jaar zijn we weer zeker van de partij en willen dan toch graag weer proberen “Team Wilde 13” te verslaan.

En hier de gehele fotoserie:
- van Joep, en;
- een andere deelnemer.

Joep Willemsen